سرانجام تقويم به آخرين روزهای سال رسيد... چه زود؟!! شايد هم چه د ير...

 اين روزها که از لحظه تحويل سال در ساعت ۱۸/ 9 صبح روز اول فرورين، با بوسيدن اقوام و خانواده و ارسال پيام های تبريک برای دوستان و گرفتن عيدی شروع شد، حالا به آخرين روزها رسيده؛ به چشم برهم زدنی اين روزهای آخرزمستان هم طی خواهد شد و درختان از خواب زمستانی بيدار خواهند شد و به انتظار صدای ساعت شماطه دار بهار خواهند ماند تا بار ديگر جوانه های نو، نويد لحظه های سلام تبريک و عيدی دهند. آنگاه روز از نو، روزی از نو و باز هم ما ميمانيم و يک تقويم که ورق ميخورد تا اين بار به آخرين روزهای سالی ديگر برسد... راستی سهم ما از اين روز و شب هايی که می آيند و بی وقفه می روند، چيست؟! چه حاصلی از گردش بی امان عقربه ها داريم و در کشتزار زندگی کدام بذر را که ديروز کاشته ايم و امروز داشته ايم، فردا درو خواهيم کرد؟!

عشق، نفرت، شوق، بيزاری، تمنا يا گريز

حاصل آغوش گرم آتش و اسفند چيست؟!

بياييد دقايقی تامل کنيم ؛ خيلی به دور دستها نمی خواهيم برويم. همين شش ماه گذشته را مرور کنيم ؛ اگر زياد است به همين دو سه ماهی که از زمستان ميگذرد قناعت ميکنيم  و حتی اگر آن را هم سخت ميبينيد به ديروز خود، آری فقط ديروز خود نگاه کنيم .

چه کرده ايم ، چه کاشته ايم ، چه داشته يم و برای فردا چه به جا گذاشته ايم...

روزهای خط خطی شده عمر ، فرصت هايی بوده اند که ما در آنها به امروز خود لطف و مهربانی هديه کرده ايم يا به واسطه آنها ، بار کارهای انجام نشده و تاوان ناتوانی های گذشته را بر روی دوش امروز گذاشته ايم . و امروز هم که حالا داريم خط خطی اش ميکنيم ، فرصتی است که ما در آن داريم برای فردای خود بسته ای آماده ميکنيم ؛ بسته ای که ميتواند سرشار از خوبی ها ، شادی ها و عيدی ها باشد و يا شايد مملو از زشتی ها ، خستگی ها و دردها...

و همه اين روزها که آمده اند و رفته اند، به علاوه امروز و همه روزهايی که خواهند آمد و آنها هم خواهند رفت، تا آن روز که خودمان هم به همراه يکی از اين روزها خواهيم رفت، همه و همه، امروزی است برای فردايی بزرگ، ماندگار و جاويد...

فردايی که در آن پرده ها کنار خواهند رفت و ما به روشنی در رستاخيز الهی بسته هايی را تحويل می گيريم  که امروز داريم آنها را برای آن فردای سترگ آماده ميکنيم.

بار الهی اگر چه ره توشه ام در مسير رسيدن به تو اندک است اما به عنايت تو توکل دارم.